Auteur: admin

Ook grote profeten kampen met
vertwijfeling en moedeloosheid,
laat het verhaal van Elia ons zien,
Hoe vinden we in de woestijn
weer nieuw vertrouwen en
nieuwe levenskracht?

God,

fluister het tot mij;
in de stilte van de dag,
in het piekeren in
de nacht,
in de stappen die ik zet,
dat U met mij op weg bent.

Fluister het mij in,
als de twijfel mij overvalt,
als cynisme mijn geloof
verjaagt,
als alles zinloos lijkt,
dat U mij niet loslaat.

Fluister tot mij,
vriendelijk en beslist,
dat U de vaste grind wilt
zijn onder mijn voeten,
als daglicht om mij heen
zult zijn,
de toekomst die mijn
vertrouwen wenkt.
Amen.

Half tien ’s ochtends. Je zit tegenover de recruiter. Alle papieren liggen keurig voor je. Je  zit kaarsrecht. Je glimlacht aller beminnelijkst. Dit is iemand die alles onder controle heeft. Dit is iemand die relaxed is. Dit is iemand die de schijn ophoudt. Niemand is rustig als hij solliciteert naar een baan die hij echt graag wil hebben. Het is nu alles of niets. De dood of de gladiolen. De zenuwen gieren je door de keel en je bent gestrest.

Interviewers weten dat en verwachten ook een normale mate van nervositeit. Dat is geen schande, integendeel: Het is beslissend voor succes. Psychologe Jane Richards van de University of Texas kwam in een studie tot deze bevinding. Personen die in een sollicitatie gesprek net doen of ze de rust zelve zijn, onderdrukken hun gevoelens. En scoren vrijwel altijd minpunten. Wie zijn gevoelens onderdrukt, kan in een moeilijke situatie slechter op zijn gesprekspartner ingaan en reageert vertraagd.

Want zelfbeheersing kost energie. Daar lijd het geheugen onder. En dat heeft weer het gevolg dat hij zich slechter details van het gesprek kan herinneren. De wetenschappenlijke  verklaring: wie overdreven rustig probeert over te komen, is dermate sterk gefocust op zijn gedrag dat zijn overige hersencapaciteiten op lagere toeren werken. Je kent het beslist zelf van mondelinge examens: zodra je over de situatie begint na te denken, is alle erin gestampte kennis verdwenen. Black – out.

Dagmar Stahlberg, hoogleraar sociale psychologie in Mannheim, heeft hier een interessant experiment naar gedaan. Ze draaide voor een groep proef-
personen een lachfilm. De helft mocht om de grappen lachen, de andere helft niet. Daarna moesten alle deelnemers in een simulatiespel managementsbeslissingen nemen. De helft die de gevoelens had moeten onderdrukken, nam duidelijk voorzichtiger besluiten een speelde zeker. De groep die zijn gevoelens had mogen uiten had daarentegen meer lef en meer succes. Niet elke vorm van emotieregulering is echter slecht. Goed is bijvoorbeeld om je voor een sollicitatiegesprek ( of examen) in te prenten dat er alternatieven zijn en niets definitief is. Daardoor reduceer  je je stress en kun je op het moment supreme optimaal presteren.
Wees dus bedachtzaam, maar niet ijskoud.

Ik bid dat je je hart aan de Here hebt gegeven.  Dat je een
eeuwige relatie met God bent aangegaan door Zijn Zoon
Jezus Christus.
Als je niet zeker bent van je positie tegenover God,
vraag de Here Jezus dan om je te redden. Als je dat doet,
nodig je Hem uit in je leven. Je wordt een ‘ nieuwe schep-
ping`( 2 Korintiërs 5:17). Het enige wat je moet doen, is
erkennen dat je dat je tegen God gezondigd hebt. Je zou kunnen
bidden: Here God, ik wil Uw kind zijn, een vrouw
naar Uw hart.  Ik erken dat ik heb gezondigd en aanvaard
Uw Zoon, Jezus Christus, in mijn hart dat U zo nodig
heeft. Ik dank U dat Hij voor mijn zonden aan het kruis
is gestorven.
Vader, dank U dat U mijn gebed verhoort,
                     Dank U, Here Jezus, dat U naar de aarde bent gekomen,
zodat ik in gemeenschap met God kan leven,
Ik houd van U, Amen.

Hoe vriendelijk ben jij? Hoe vriendelijk is je kerk? En
de groepen waar jij bij hoort? Ik heb geprobeerd om de
“Tien geboden voor vriendelijkheid” samen te stellen. Wat
vind je van de volgorde:
(1) Spreek mensen opgewekt aan (het beste begin).
(2) Glimlach en noem mensen bij haar naam…en als je
die niet weet, vraag er dan naar! (3) Wees vriendelijk en
behulpzaam. (4) Wees hartelijk en laat zien dat je echt
blij  bent dat ze er zijn. (5) Wees oprecht geïnteresseerd in
mensen. (6) Wees gul met complimentjes en terughou-
dend met kritiek. (7) Houd rekening met de mening van
anderen. (8) Wees aller in het  dienen.
Welke twee zou je aan deze lijst willen toevoegen?
Het gaat erom dat je altijd een bemoediger bent. Dat je
rekening houdt met de gevoelens van een ander. Ik ben
er zeker van dat deze houding enorm gewaardeerd zal
worden door iedereen met wie je in aanraking komt.

Here, ik kan niet alles, maar ik kan  wel de namen
leren van de mensen die ik elke week ontmoet. Ik kan
vriendelijk zijn en mensen in nood helpen. Help mij
om dat te doen …en

Doe ons vernederd lichaam veranderen zal,
(…) gelijkvormig (…) aan Zijn heerlijk lichaam.  Fil: 3-21.

Filipsen 3 loopt uit op de toekomstverwachting. Wie in Christus is, ontvangt uitzicht op het Koninkrijk van God.
Opvallend dat ook het lichaam bij de Heere meetelt.
Het gaat Hem niet alleen om het behoud van onze ziel maar ook om de vernieuwing van ons lichaam. God heeft de totale mens op het oog.
Ons lichaam is een ontwerp van Hém, en  het zal meegaan de eeuwigheid in. Maar dan wel verheerlijkt! Het is nu nog een vernederd lichaam, zoals Paulus schrijft. Misschien merkt u het wel.

Uw krachten nemen af bij het ouder worden.
Of een ernstige ziekte sloopt uw lichaam.
Een ander is beperkt door een handicap of een chronische aandoening.
Bovendien kunnen we ook zondigen met ons lichaam.
Het is sinds Genesis 3 inderdaad een vernederd lichaam van Christus.

Hoe dat zal zijn? God weet het !
In ieder geval behoren pijn, ziekte en afbraak tot het verleden.
Vertroostend voor ieder die het eigendom van Christus geworden is.
Zijn wij dat al?

En maak het moment dat jij je tot God richt ook niet tot een schouwspel. Al die mensen die een show maken van hun gebeden en hopen dat ze beroemd worden! Denk je nou werkelijk dat God op de eerste rang zit te kijken?

___________________________________________
Mattheüs 6:5 (naar de parafrase van The Message)

Geen enkele keer raak. Ik was aan het zoeken naar het begrip stille tijd in mijn favoriete online bijbelprogramma.
Ik keek in diverse vertalingen, oude en nieuwe, maar zonder succes – niet één waarin dit begrip voorkwam.
Ik laat mij niet snel uit het veld slaan, dus deed ik een nieuwe poging in een paar vertalingen. Het mocht niet baten.
Stille tijd was nergens te vinden.

Hoe komt het dat iets wat in geen enkele Bijbelvertaling voorkomt, zo’n belangrijke plaats inneemt op ons lijstje van alles wat elke goede christen zou moeten doen?
Hoe verklaar je de overvloed aan seminars, preken,  boeken en artikelen over een onderwerp dat zelfs niet één keer ter sprake is gebracht door Abraham of Mozes, David of Jesaja, en ook niet door Jezus zelf? Waarom heeft het houden van stille tijd de laatste decennia zo veel aandacht gekregen in Christelijke kringen?

Je zult hier misschien tegen inbrengen dat, hoewel de uitdrukking stille tijd niet letterlijk in de Bijbel staat, er wel wordt gesproken over geestelijke disciplines die tijdens onze  stille tijd aan bod komen, zoals gebed, overdenking en aanbidding.

Maar gij geheel anders: gij hebt Christus leren kennen.
(Efeze 4: 20 – NBG

De Bijbel roept ons op om als christen anders te zijn dan de mensen in de wereld om ons heen. Wij mogen licht verspreiden op plaatsen waar het duister is en waar we misschien liever niet zouden komen. Wij moeten tegen de stroom in zwemmen.
Dat betekent bijna altijd: niet doen wat makkelijk is, of wat het meest voor de hand ligt. Maar risico’s durven lopen in de wetenschap dat we gedragen worden door Hem die ons is voorgegaan.

Jezus, U bent anders

U ging naast de echtbreekster staan,
toen iedereen haar uit de weg ging.
U ging op bezoek bij een tollenaar,
toen iedereen boos op hem was.
U riep de kinderen bij U,
toen iedereen hen weg wilde sturen.
U vergaf Petrus,
toen hij zichzelf veroordeelde.
U prees de weduwe die haar offer  bracht,
toen iedereen haar negeerde.

U verjoeg de duivel,
waar iedereen hen opgegeven had.
U zweeg,
toen iedereen U beschuldigde, bespotte en bespuugde.
U stierf aan het kruis,
toen iedereen het Pascha vierde.
U nam alle schuld op U,
toen iedereen de handen waste in onschuld.
U stond op uit de dood,
toen iedereen dacht dat alles afgelopen was.

Om over na te denken
Op welke manier(en) zem jij tegen de stroom in?

Gebed
Heer, wij willen U volgen en worden zoals U. We willen doen wat U deed. Help ons anders te zijn dan de wereld en een verschil uit te maken voor de  mensen om ons heen. Amen.

Genesis 11: 27 -12:1

Abram. Vader is hij van allen die geloven. Zo noemde Paulus hem (  Rom  4:16). Dat was hij en blijft hij.
Want aan zijn levensgang zie je wat dat is: ígeloven.
Hoe het wordt gewekt en hoe het werkt.
Hoe je ertoe komt en hoe je het volhoudt.:

Hoe krachtig het is als gave van de hemel en hoe kwetsbaar als ding van ons hart. Hoe het op het ene moment een zeker ween is en vast vertrouwen en hoe het op een ander moment verzandt in onzekerheid en verwardheid.

Geloof is niet onaantastbaar en statisch, maar een wankelend dynamisch gebeuren. Het is nu eens een geloof dat zich fier en ferm in de wereld verheft, dan weer een geloof dat bang en angstig om dit of dat ineenkrimpt.
Een geloof dat zich door niks en niemand uit het veld laat slaan en een geloof dat zo maar onderuit kan gaan.
Geloof  dat rust geeft en dat onrustig maakt.
Waarin je slapen kunt en waarvan je wakker ligt.
Ziehier, het geloof van Abram! Zo wordt het beschreven.
Het is met contrasterende  streken op het doek gezet.
Het is iets om naar te blijven kijken.
Omdat het zo herkenbaar is, omdat het je eigen geloven verbeeldt. Waarheidsgetrouw. Het is onthullend en onthutsend

Bemoedigend en hoopgevend. Die dubbelheid doe goed: daardoor weten we ons begrepen en worden we opgebeurd.
Als vader van allen die geloven is Abram ons van Hogerhand gegeven als de man om in geloof mee op te trekken en ons, zo vaak het ons net zo twijfelachtig vergaat als hem, aan op te trekken. Dat gaan we doen. Want je leven mag nog zo anders zijn dan dat vaan hem toen, het geloven blijft eender. Los van tijd en plaats, van leeftijd en afkomst zijn wij door een Geest met Abram verbonden en is zijn geloven een bron om ons aan te laven. Alle reden dus om hem stap voor stap te volgen.

Om te beginnen was geloven voor Abram en zijn tijdgenoten allerminst gewoon. Onwillekeurig deed me dat denken aan het TV programma van de EO. Toen geloven nog heel gewoon was. Als religieuze variant van de eerdere tv-serie Toen geluk nog heel gewoon was. In de genoemde documentaire ging het over de jaren zestig en zeventig, toen nieuwe  kerken als paddenstoelen uit de grond schoten en elke zondag volstroomden.

In  dat programma werd gesuggereerd dat het nog van toen voorgoed voorbij is. Omdat wij er vandaag eenvoudigweg  te wijs en te slim voor geworden zijn om nog langer het geloof van ooit te leven. Apart genoeg is het in de bijbel van meet af andersom. Abram leefde in een tijd dat ongeloof nog heel gewoon was. Genesis 3 tot 11 verhaalt ervan. Het liep uit op een toren die reikte tot aan de hemel, als symbool dat God compleet van het toneel verdwenen was en wij zelf ook voor God speelden.

In die wereld groeide Abram op en doolde met zijn familie rond, van de ene plek naar de andere. Op zoek naar…. ja, naar  wat? Naar goede weidegrond, naar winst en welvaart, naar comfort op de korte termijn. Zonder perspectief voor de lange termijn. Anders gezegd: zonder God en zonder hoop.

Hij voelde zich daar thuis, maar was zonder het te beseffen zo ontheemd als wat. Vervreemd van zijn Oorsprong.
Toen en daar echter gebeurde het.
Er klonk een Stem in het leven van die ene man.
Zo doordringend dat Abram direct besefte: dit is de Levende!
Zo overtuigend ook dat hij er aan geloven moest, hoe er en vreemd deze Ene ook in zijn wereld geworden was.

Geloven ging hij, als eenling.
Niets omdat hem iets werd aangepraat  – wie had dat moeten doen? – maar omdat hij werd aangesproken. Wie het laatste herkent, hoe dan ook, die weet ervan, ook nu: er werd me niks opgelegd, er ging iets voor me open. En wat iedereen om je heen ook zei, er was geen ontkennen en ontkomen aan.

Ondanks dat ongeloof gewoon was, kreeg God zeggenschap.
Hij vestigde Zijn Koninkrijk, hoe minimaal ook. Bij een mens.
In de marge dus, maar toch! Het gebeurd ook nu, als een werk en wonder van de hemel.
Want sinds Abram Heeft Hij Zijn heerschappij en Rijk van hart tot hart uitgebreid. Tegen gangbaar ongeloof van allerlei snit in
Niet met geweld, maar met taaie liefde.
Zelfs in de toorn, die als keerzijde van Zijn gekrente liefde door de tijd heen een en andermaal ontbrande, bleef Hij denken aan Zijn ontfermen. Het kwam tot een ultieme climax in de kruising en opstanding van Jezus en in de uitstorting van de Geest.

Ook in onze wereld  delft Zijn liefde in de regel het onderspit. Toch duikt ze steeds weer op en wint mensen in. Niet omdat ons hart naar Hem vraagt- want al schreeuwt ons binnenste erom geliefd te worden, van Hem zijn we zomaar niet gediend – maar omdat Zijn hart verlangt naar ons. Bijzonder!
Pau7lus verwoorde het zo: Hij heeft ons getrokken uit de macht van de duisternis en overgezet in het Koninkrijk  van de Zoon van Zijn liefde. Het blijft gebeuren. Laatst zei een veertiger: Lang dacht ik te intelligent te zijn om te geloven, nu weet ik dat mij iets ontging.

Gebed
Onze Vader in de hemel,
Schepper van ons bestaan,
ik dank U
dat U niet opgeeft ons te zoeken,
dat Uw liefde naar ons blijft uitgaan,
al houden wij U bewust of onbewust af.
Ik dank U
dat U ook mij wist te vinden,
al zat ik niet altijd op U tee wachten.
Ik dank U dat het laatste woord niet aan het ongeloof is,
hoe hoog dat nu ook vaak van  de toren blaast,
in levens van hen die mij lief zijn.
Ik bid  U daarom
zowaar U vandaag Dezelfde bent als toen,
dat U nog door verzet in onverschilligheid heen breekt
in de harten van hen die ik op mijn hart heb
inwint voor Uzelf in Uw grote liefde.
Wees zo goed om Jezus wil! AMEN.