Auteur: admin

Genesis: 12: 4-5.

Keer op keer was God in de wereld van toen opgelopen tegen   een muur. Het is eigen aan de  liefde dat zij kan worden genegeerd. Zowaar God liefde is, overkwam het ook Hem. Als er iets is dat pijn doet, dan dit. In die zin zijn we voor Hem een stuk verdriet. Waar God eindeloos aan lijdt en waar Jezus op een dag bittere tranen om  huilde.

Denk je even in: omdat Hij liefde is, ons niet met geweld naar Zijn hand zet maar blijft gaan voor ons hart, trekt Hij aan het korstte eind! Tegelijk weet liefde van geen ophouden.
Eeuwige liefde al helemaal niet.
Daarom, en daarom alleen, trekt de Getrouwe toch aan het langste eind. Hoe? Door verdubbelde liefde in te zetten.
Verkiezende liefde, heet dat in de Bijbel, die ombuigt wat in eerste instantie onbuigzaam was en die het zover weet te krijgen dat bikkelhard verzet smelt als sneeuw voor de zon.
Een heidens werk en een goddelijk karwei.

 

Genesis 12: 1 – 3.

Waar je iets gewaar wordt van God, daar wordt geloof gewekt. Geloof als een beginnend weten: je raakt overtuigd van iets wat je daarvoor ontging. Geloof ook als overgave: met dat je aangesproken wordt, weet je je gezocht en gezien en dat schept vertrouwen. Het kan plotsklaps overkomen.

Zo ging het tenminste bij Abram. Ongezocht en onverwacht vernam hij Gods stem:  De Here nu zei tegen Abram…Hoe dat destijds ging?  Geen idee. Was het een hoorbare stem?  Of klonk er iets in zijn hoofd, dat doordrong tot in het diepst van zijn gedachten, zijn hart? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dit: dat het altijd iets is waar je helemaal bij bent, wat heel je denken en al je zinnen op dat moment in beslag neemt.

Het gebeurt nooit gedachteloos, het is een totaal-ervaring, die hoofd en hart omvat. Een openbaring is het die ons begrip te boven gaat, maar  waardoor het tegelijk ook zo wordt opgerekt dat je meer weet dan daarvoor.

Zoekend om dit ongekende te verwoorden, heeft de Bijbel het over schellen die van de ogen vallen of verlichte ogen van het verstand: Veelzeggende uitdrukkingen, die aanduiden dat geloven het omgekeerde is van iets aannemen in de ruimte en meer is dan een sprong in het diepe: Ik word daar vrolijk van.

Levend geloof is geen gevolg van projectie, zoals nogal eens waanwijs wordt beweerd. Evenmin is het de vrucht van een vrome wensdroom, zoals soms smalend wordt gezegd. Het is te  danken aan de sprekende God Zelf en daarmee is het relationele kennis. Weliswaar van andere orde dan wetenschappelijke kennis, maar daarom niet minder waar.

Want wat je gaandeweg van een ander en deze Ander aan de weet komt, kan even helder en klaar zijn als welke bewezen definitie ook maar. Naast dat Gods stem plotsklaps doorbreekt als lichtstraal in de duisternis, kan het ook gaandeweg gaan dagen in je leven, zoals wanneer de zon opgaat.

 

 

Hij is het hoofd van het lichaam, de kerk, Oorsprong is hij, eerstgeborene van de doden, om in alles de eerste te zijn.
( KOLOSSENZEN 1 : 18)

De kerk heeft geen vanzelfsprekende plaats meer in de samenleving. Er zijn veel mensen die totaal geen besef hebben waar de kerk vandaag de dag voor staat. Dat geldt zowel voor mensen die niets met het christelijk geloof van doen willen hebben als voor welwillende meensen.

Misschien ben jij wel zo’n welwillend mens die aan het leren is waar een kerk voorstaat. Of heb je misschien ooit ergens anders gekerkt en ben je opnieuw aan het ontdekken of er een kerk is waar je je thuis kunt voelen.

Als je aan het zoeken bent, dan helpt het natuurlijk om te weten wat er in de Bijbel wordt gezegd over het functioneren van de gemeente. Dat is een ontdekkingstocht. Soms zijn het ontdekkingen van o ja, dat wist ik eigenlijk al. Maar er zullen ook ontdekkingen bij zijn waarop je misschien lang moet kauwen, omdat je je er tegen verzet.

Misschien helpt het je in je zoektocht als je eens kijkt naar wat er in een kerk gebeurt. Het is een plek waar…
verschillende  generaties elkaar ontmoeten.
tijd en ruimte is voor gesprek over levensvragen.
de belangrijkste overgangsmonumenten  in het leven met rituelen (kunnen) worden gemarkeerd (geboorte, dood, samen door het leven gaan).
de christelijke traditie wordt uitgelegd en praktisch gebruikt.
vragen mogen worden gesteld.
je geestverwanten kunt tegenkomen.
iedereen kan bijdragen aan een gemeenschappelijk belang.
hartenkreten een plek krijgen.
je God kunt lofprijzen.
woorden worden gezocht om aan te duiden wat ons beweegt en beroert.
je je kunt uitspreken voor het aangezicht van God.

Als je het zo bekijkt, is het eigenlijk uniek wat er in een kerk gebeurt. Dit kan eigenlijk al reden genoeg zijn om bij een kerk te willen horen. Je laat je dan niet leiden door de uitkomst van je ontdekkingstochten, maar door de gedachte dat de kerk een podium is voor je ontdekkingstochten. Ook voor moeilijke vragen waar je misschien toch nooit een antwoord op zult vinden.

Om over na te denken.
Biedt dat wat er gebeurt in een kerk jou al genoeg redenen om de kerk een warm hart toe te dragen?

als je nog weinig binding met je kerk of gemeente hebt: wat zou je daaraan kunnen doen?

Gebed
Dat we inzien hoe bijzonder het bestaan van een kerk eigenlijk is, in een omgeving waar we ons veilig voelen.

– GS-

 

Zoeken en vragen
veertig dagen
een spoor door het leven
een pad door de tijd

verborgen verlangen
op leven na dood
graan uit de aarde
licht uit de hemel
delende liefde.

die vruchten draagt
Woestijn die gaat bloeien
beelden van hoop
dat niet meer de dood
het einde is

En Henoch wandelde met God, nadat hij Metuselach verwekt had, drie honderd jaar, en hij verwekte zonen en dochteren.                                                          Genesis 5 : 22

Vijfenzestig jaar oud is HENOCH als METUSLACH moet worden geboren. Dus… niet bepaald jong meer al zou je dat met het oog op de hoge leeftijd die hij bereikt misschien wel zou kunnen stellen.
Dat hij wandelt met God betekent gewoon dat zijn  levensstijl in overeenstemming is met diens wil.
Maar…dat maakt HENOCH niet tot een onnatuurlijk mens.
Even normaal als alle andere mensen uit zijn omgeving leeft hij zijn leven. Heel aards en alledaags is hij daarmee bezig. Wel blijft zijn hart daarmee voortdurend op God ingesteld en vraagt hij zich het beste naar Zijn wil kan ontplooien.
Wandelen… Dat betekent immers dat je er rustig de tijd voor neemt om alles wat je  onderweg tegenkomt in je op te nemen.
Daarom kan het nooit een jachten zijn dat je nauwelijks de tijd laat om aan jezelf toe te komen Soms zal het je er zelfs toe brengen even stil te staan op je weg zodat je des te beter kunt genieten van de omgeving waarin je terecht bent gekomen.

Als je echter samen met iemand gaat wandelen moet je er wel voortdurend rekening mee houden dat je ook bij die ander in de buurt blijft en dat je het tempo waarmee je op je doel af gaat naar die ander regelt. HENOCH wandelt met God…
Soms laat hij God iets zeggen, dan weer maakt hij zelf een opmerking. Het ene moment moet hij zijn pas wat inhouden, het andere de vaart erin zetten.
In ieder geval wisselt de situatie van dag tot dag.
Nooit weet HENOCH van tevoren welke verrassingen God voor hem in  petto heeft.
Maar… een ding beseft hij heel goed: dat zijn leven niet een voortdolen is in het wilde weg. Het  is een gericht verdergaan.
Is HENOCH  een heilige geweest? Vast niet!
Geen mens is immers heilig. Ook in zijn leven zullen er momenten zijn gewest waarop hij Gods hand losliet omdat hij geboeid werd door andere mogelijkheden die het leven hem bood om gelukkig te zijn. Ook hij zal tijden van innerlijke onzekerheid hebben gekend omdat de wegen waarlangs God hem leidde niet altijd even begaanbaar waren.  Misschien heeft hij er God wel eens om aangeklaagd. Wie zal het zeggen? Maar … wandelen met God betekend wel dat elke stap die je doet je dichter bij het door God gestelde doel brengt.
Dus… ook dichter bij de verwerkelijking van je leven.
En juist dat laatste is het is het wat je bij het ouder worden zo’n gevoel van rust kan geven.

Terwijl iedereen om je heen beweert dat je vanwege je leeftijd zo nodig een stapje terug moet doen, terwijl je zelf voelt dat je langzaam maar zeker de tomeloze energie waarmee je in je jeugd de zaken aanpakte, begint te verliezen, blijft toch het zekere weten dat het, wat je wandeling met God betreft, nog steeds vooruit gaat! Want zolang je met God op weg bent weet je dat het naar Zijn toekomst gaat.
vol vertrouwen mag je het daarom tot jezelf zeggen: wandel maar  stilletj achter Hem aan, achter de Heiland , Hij wijst u de wegen; Zijn die niet altoos zo lieflijk gelegen als gij zout wensen, wil ze toch gaan; Hij gaat vooraan!
Wandel maar stilletjes achter Hem aan, Hij kent uw krachten,  Hij richt uw schreden; Wel moeilijk vaak voor wie ze betreden. Toch nooit te moeilijk is er de baan: Hij gaat vooraan!

1 Koningen 19:1-8

Het is genoeg geweest, HEER, Neem mijn  leven, want ik ben niet beter dan mijn voorouders.

1 Koningen 19:4

Elia heeft een burn-out. Hij is zo depressief
dat hij het liefst niet meer wil leven. Hij trekt
zich terug van God en mens. Ooit stond Elia
in vuur en vlam voor de Heer, maar het lijkt
nu allemaal zinloos te zijn. Depressie, zo zei
iemand mij ooit, is het verlies van geloof,
hoop en liefde.

God laat Elia niet aan zichzelf over. Geduldig
geeft een engel Elia te eten onder de
bremstruik. De engel biedt geen kant -en-klare
oplossing, geen door de verzekering gedekte
therapie. Maar door het eten  verzamelt Elia
genoeg kracht om op te staan. Niet genoeg
om op weg te gaan.

De weg van Elia is de weg naar de HOREB,
de weg naar God zelf. Het is wel een weg
door de woestijn, want dat is waar het leven
ons soms brengt. Elia voelt zich hopeloos tot
hij in het fluisteren van  de wind de stem van
God herkent. Vertrouwen fluistert zich bij ons
naar binnen.

Je komt niet zomaar uit je burn-out, je
“depressie of je wanhoop. Je hebt een weg
te gaan tot het weer lichter  in jezelf blijkt te
zijn. Eerst maar eens vandaag, een stukje
wandelen. En dan morgen weer een dag
Tot er vertrouwen in je spreekt, vriendelijk en
mild, dat je niet aan jezelf bent overgeleverd.

Gebed.

God,

fluister het tot mij;
in de stilte van de dag,
in het piekeren in
de nacht,
in de stappen die ik zet,
dat U met mij op weg bent.

Fluister het mij in,
als de twijfel mij overvalt,
als cynisme mijn geloof
verjaagt,
als alles zinloos lijkt,
dat U mij niet loslaat.

Fluister tot mij,
vriendelijk en beslist,
dat U mij niet loslaat.

Fluister tot mij,
vriendelijk en beslist,
dat U de vaste grond wilt
zijn onder mijn voeten,
als daglicht om mij heen
zult zijn,
de toekomst die mijn
vertrouwen wenkt.
Amen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3

 

 

 

 

 

 

 

Rijk of arm, iedereen zal onvermijdelijk door verveling worden gekweld. Alles gaat vervelen, werk, vrienden, het huwelijk, de geliefde,  het zicht uit het raam, gedachten en jezelf. Daarom zoeken we ontsnappingsroutes: een andere baan, woonplaats, een ander bedrijf, land of klimaat. Of alcohol, kookles, drugs of  psychoanalyse. Dat helpt wel een tijdje. Tot de dag dat je wakker wordt in je slaapkamer met om je heen een nieuw gezin en ander behang, (…) maar met hetzelfde lusteloze gevoel over het daglicht dat door je  raam naar binnen stroomt.

 

God zei: Laten wij mensen maken die ons evenbeeld zijn, die op ons lijken; zij moeten heerschappij voeren over de vissen van de zee en de vogels van de hemel, over het vee, over de hele aarde en over alles wat daarop rondkruipt. (..). Hij zegende hen en zei tegen: Wees vruchtbaar en word talrijk, bevolk de aarde en breng haar onder je gezag: heers over de vissen van van de zee, over de vogels van de hemel en over alle dieren die op de aarde rondkruipen.       ( Genesis 1: 26,28). (meer…)

Hij is het hoofd van het lichaam, de kerk, Oorsprong is hij, eerst-geborene van de doden, om in alles de eerste te zijn.

( Kolossenzen 1: 18)

De kerk heeft geen vanzelfsprekende plaats meer in de samenleving.
Er zijn veel mensen die totaal geen besef hebben waar de kerk van-
daag de dag voor staat. Dat geldt zowel voor mensen die niets met het christelijk geloof van doen willen hebben als voor welwillende mensen.

Misschien ben jij wel zo’n welwillend mens die aan het leren is waar een kerk voor staat. Of heb je misschien ooit ergens anders gekerkt en ben je opnieuw aan het ontdekken of er een kerk is waar je je
thuis kunt voelen.

Als je aan het zoeken bent, dan helpt het natuurlijk om te weten wat er in de Bijbel wordt gezegd over het functioneren van de gemeente. Dat is een ontdekkingstocht. Soms zijn het ontdekkingen van ‘o 
ja, dat wist ik eigenlijk al. Maar er zullen ook ontdekkingen bij zijn waarop je misschien lang moet kauwen, omdat je je er tegen verzet.

Misschien helpt het je in je zoektocht als j

eens kijkt naar wat er in een kerk gebeurt. Het is een plek waar…..]
* verschillende generaties elkaar ontmoeten.
* tijd en ruimte is voor  gesprek over levens vragen.
* de belangrijke overgangsmomenten in het leven met rituelen
(kunnen) worden gemarkeerd (geboorte, dood, samen door het leven gaan).
* de christelijke traditie wordt uitgelegd en praktisch gebruikt.
* vragen mogen worden gesteld.
* je geestverwanten kunt tegenkomen.
* iedereen kan bijdragen aan een gemeenschappelijk belang.
* hartenkreten een plek krijgen.
* je God kunt lof prijzen.
* woorden worden gezocht om aan te duiden wat ons beweegt en beroert.
* je je kunt uitspreken voor het aangezicht van God.

Als je het zo bekijkt, is het eigenlijk uniek wat er in een kerk  ge-
beurt. Dit kan eigenlijk al reden genoeg zijn om bij een kerk te willen horen. Je laat je dan niet leiden door de uitkomst van je ontdekkingstochten. Ook voor moeilijke vragen waar je misschien toch nooit een antwoord op zult vinden.

Om over na te denken
* Biedt dat wat er gebeurt in een kerk jou al genoeg redenen om de       kerk een warm hart toe te dragen?
* Als je nog weinig binding met je kerk of gemeente hebt: wat zou je     daaraan doen?

Gebed
Dat we inzien hoe bijzonder het bestaan van een kerk eigenlijk is, in een omgeving war we ons veilig voelen.

Ik geloof in een kerk.

die haar deuren wijd openzet,
waar ieder welkom is
en niemand buitengesloten wordt,

die geen onderscheid maakt
tussen man en vrouw,
tussen goed en slecht,
waar ieder heilig en zondig is,

die geen rangen en standen kent,
maar waar allen van hoog tot laag
werkelijk broeders en zusters van elkaar zijn,

die haar eigen grenzen overschrijdt
en een Tafel bereidt voor allen
die zich tot Jezus Christus bekennen,

die het Woord van God in dialoog belijdt
en waar gemeenschap hand in hand gaat
met communicatie,

die niet heerst maar dient,
waar recht gedaan wordt aan allen,

die niet denkt aan eigen roem,
maar de kleinen eert
en hen optilt uit hun vernedering,

die op uittocht is uit het land van slavernij
en op weg is naar werkelijke bevrijding voor allen,

die haar crisis te boven komt
en blijft getuigen van de hoop
die in haar leeft.